پنجشنبه, 2 اسفند 1397
کد خبر: 10526
نقد فیلم متری شش و نیم ساخته سعید روستایی

باز هم روستایی و باز هم اعتیاد!

آوینی فیلم: فیلمهای سعید روستایی و محمدحسین مهدویان به عنوان رقبای اصلی سیمرغ جشنواره منتظران زیادی برای تماشا کردن دارند. اکران فیلم «متری شش و نیم» ساخته سعید روستایی اظهارنظرهای مختلفی را به وجود آورد و برخی ها این فیلم را جسورانه و عالی دانستند و برخی هم انتقاداتی داشتند. امروز و در آخرین روز سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر، ماجرای نیمروز 2 هم به نمایش در می آید و بهتر میشود درباره کیفیت برتر این دو فیلم بحث کرد.
آوینی فیلم

فیلمهای سعید روستایی و محمدحسین مهدویان به عنوان رقبای اصلی سیمرغ جشنواره منتظران زیادی برای تماشا کردن دارند. اکران فیلم «متری شش و نیم» ساخته سعید روستایی اظهارنظرهای مختلفی را به وجود آورد و برخی ها این فیلم را جسورانه و عالی دانستند و برخی هم انتقاداتی داشتند. امروز و در آخرین روز سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر، ماجرای نیمروز 2 هم به نمایش در می آید و بهتر میشود درباره کیفیت برتر این دو فیلم بحث کرد. اما «متری ششو نیم» با اینکه کارگردانی خیره کننده ای دارد و نشان دهنده استعداد سعید روستایی و رشد اوست اما خیلی طولانی شده و اضافاتی دارد که شاید کارگردان جوان در زمان اکران فیلم با کم کردن از زمان و یک تدوین خوب بتواند نسخه باارزشی از فیلم دربیاورد.

مساله اصلی در فیلم متری شش و نیم، تکراری بودن موضوعش است. مساله اعتیاد که قبلا در فیلم ابد و یک روز هم دیده شد، بارها در سینما به کار رفته و تبدیل به یک سوژه قدیمی شده است. اینکه روستایی با یک سینمای متفاوت و مدرن به سراغ یک موضوع قدیمی رفته در جای خود ارزشمند است اما اینکه مخاطب امروز بخواهد داستانی را که بارها دیده و سرانجامش را می داند، تا حدود دو ساعت و نیم تحمل کند جای تردید باقی میگذارد. به خصوص که سکانسهایی وجود دارد که به جای اینکه در خدمت داستان و در مسیر شخصیت اصلی فیلم باشد، بیشتر برای انجام یکسری شعارهای اجتماعی و سیاسی به کار رفته است. مواردی مثل عدم وجود عدالت و نادیده گرفتن حقوق کودکان و مسائلی که در برنامه های مختلف درباره اش بحث میشود و همین موارد، کشش و قدرت ابتدایی فیلم متری شش و نیم را کم کرده است.

متری شش و نیم با یک صحنه تعقیب و گریز نفسگیر و طولانی تماشاگر را روی صندلی اش میخکوب میکند اما هر چه زمان جلوتر میرود میزان سرعت و شتاب داستان و ریتم فیلم کاهش پیدا میکند. به خصوص وقتی که اندازه سکانسهای پلیس با بازی خوب پیمان معادی که نقش پلیسی کاملا متفاوت نسبت به آثار قبلی را بازی میکند، کم می شود. صمد، شخصیتی که معادی بازی میکند یک پلیس امروزی با همه مسائل و مشکلات ریز و درشت میباشد و همین طراحی درست و واقعی شخصیت باعث شده که تماشاگر او را همراهی کند. پلیسی که در زمان پیشنهاد رشوه از سوی بدمن ماجرا از گرفتن آن سرباز میزند و در عین حال نمیخواهد ذره ای از غرور و تکبر خود کوتاه بیاید.

ناصرخاکباز با بازی خوب نوید محمدزاده طرف دیگر ماجرا است. تنش میان صمد و ناصر، یک نوع درگیری متفاوت نسبت به آثار کلیشه ای دزد و پلیس است و علت این موضوع، شخصیت پردازی درست و دیالوگهای یک دست و واقعی فیلمنامه نویس است. شخصیتهایی خاکستری که میتواند برای تماشاگر ملموس باشد. اما نکات قوت فیلمنامه روستایی در کنار بعضی از سکانسهای باکیفیتی که کارگردانی کرده است، در سایه سکانسهای بیهوده و پرتی قرار می گیرد که مناسب این فیلم نیست. انگار کارگردان یکسری داده های اضافی داشته و حیفش آمده که آنها را دور بریزد و به همین دلیل همه را در فیلم گنجانده است. در حالیکه سینما به ما می گوید که هر چه برای فیلم زائد است، باید در تدوین دور ریخته شود.

فیلم متری شش و نیم در ادامه موفقیت قبلی سعید روستایی میتواند پرتاب دیگری برای او باشد اما این جوان با  استعداد باید این را بداند که  هر قصه ای یک روز به پایان میرسد و تماشاگر هم از تکرار داستانهای مشابه و موضوع تکراری اعتیاد دیگر خسته شده است. پس بهتر است برای فیلمهای بعدی خود به دنبال سوژه و موضوعات  دیگری برود. روستایی با توجه به استعدادی که دارد، میتواند در مواردی غیر از ژانر اجتماعی هم موفق باشد.


افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.